Liddy een jaar oud.

Wie honden in huis haalt krijgt vroeg of laat te maken met luizen, vlooien of teken.  Men mag zijn hond nog zo goed verzorgen als men wil, hij mag pas gewassen zijn, maar als hij bij de eerste de beste wandeling tussen de struiken gaat lopen is er veel kans dat hij met ongewenst bezoek naar huis terug komt.  Er zijn honden die geen ongedierte aantrekken zoals Paul, onze boxer.   Heel anders is het gestelt met Liddy de kleine Cocker.  Al van de eerste dag dat we haar naar huis brachten moesten we haar een bad geven om haar te ontluizen.   Grondig kammen en borstelen werd een dagelijkse taak ook al omdat ze een dichte pels heeft. 

 Liddy was bijna twee jaar toen ze een oorontsteking kreeg,  gevolgd door rode vlekken waar de veearts niet al te veel uitleg over had. Een kuur met antibiotica bracht voor drie maand beterschap.  De oorontsteking ging niet helemaal weg.  Bij een warmte van vijf en dertig graden, een heel dikke vacht en een paar grote flaporen die de oorholten bedekken, zijn cockers bijzonder vatbaar voor oorontsteking.  De rode vlekken kwamen terug en verspreidden nu over haar ganse lijfje.  Na een tijd was ze terug genezen.  Ik wist niet wat ik er moest van denken.

Jonge Paul

We verhuisden naar een andere woning en in de eerste zes maand was er geen probleem.  Het werd winter, warm overdag,  koel s’nachts.  In Yucatan is de maand Mei bijzonder heet, de vlekken kwamen terug.  De nieuwe veearts die we nu hadden gaf de raad om Liddy helemaal kaal te scheren.  Hij deed allelei soorten testen, nam stalen die  naar laboratoria moesten gestuurd worden en  hield Liddy voor twee dagen in observatie.  Eindelijk mochten we haar gaan halen.  Twee soorten pillen antibiotica, twee soorten shampoo, de opdracht om haar dagelijks een bad te geven en een afspraak om een week later terug te komen.  De heftige rekening deed mij sterren zien…De klanten van deze dierenarts zijn veelal Amerikanen en de rekening navenant.  Ik had het kunnen weten…

  Nu ze haar mooie pels kwijt was konden we bemerken hoe het met haar gesteld was.  Er was geen plek op haar lichaam die nog vrij van schubben was.  De eerste serie antibiotica hielp niet, dus werd een tweede voorgeschreven.  Haar oogjes stonden droef,  ze wou me vertellen hoe ziek ze zich voelde,  ik verstond het niet maar hield haar handelingen in het oog.  ’s Morgens had ik gezien dat haar achterpoten niet in lijn waren met haar voorpoten en lichtjes doorzakten, ’s middags lag ze te trillen als een espenblad en kon bijna niet meer staan.  De antibiotica kwam terecht in de vuilbak.  Ergens moest een natuurlijke remedie te vinden zijn. 

Boeken werden uitgepluist, het internet afgezocht.   Ik leerde dat ringworm in het geheel geen worm is, maar een schimmel die in de vel leeft, het haar doet afbreken, korsten vormt die afvallen en  zwarte vlekken op de huid achterlaten.  De symptomen waren juist, ik wist nu wat ze had en kreeg een lage dunk van de dierenartsen die proeven die veel geld kosten, nodig hebben om een diagnose te stellen alleen maar om antibiotica pillen van nog meer geld te kunnen voorschrijven voor iets dat ter ogen uit te zien is wat het is. 

 Mijn hondje was in een zielige toestand en had hulp nodig. Echinacea Extract, vier druppels, Calendula tincture, aanbrengen met een lapje,  azijn aangelengt in water, tegen de jeuk,  Aloe Vera opsmeren drie keer per dag, honing en sulphur in druppels, twee keer per dag, de lijst was lang maar geen enkel middel hielp. Als het op de rug wat beter werd, was haar totale onderkant die het te verduren kreeg. De sulphur bracht de gedachte op om het in de homeopatie te gaan proberen. Ik zocht een adres in de telefoonboek.   

Farmacia Homeopatica “ Dr Rafael Colomé Trujillo”,Laboratorios ‘Colomé’ Fundador.

Dat zag er goed uit.

 Buiten aan de gevel van het gebouw in een zeer drukke straat, stonden sierstruiken in bakken,  binnen was het winkeletje donker en koel.  Aan de muren oude fotos van de stichter, in de oude glazen toog instrumenten uit vervlogen tijd.  De dokter, een gezette vijftiger in kraakkwitte jas. 

“ Ik zoek een remedie voor de huidziekte van mijn hond”  zei ik nogal schaapachtig.

Eigenlijk was ik beschaamd, want dit was geen dierenarts, maar een dokter die mensen genas.

Het scheen hem geen probleem te zijn.  Hij stelde mij vragen die ik zoveel mogelijk trachtte te beantwoorden. 

“ Ik heb gelezen dat sulphur zou helpen.” Probeerde ik nog…

Ik kon zien dat hij het gehoord had, maar hij vertikte het om er antwoord op te geven.

Zonder nog iets te zeggen verdween hij naar opzij achter de muur.  Ik kon hem bezig horen, het duurde een poosje eer hij weer te voorschijn kwam met een klein plastiek flesje. 

“ Tien druppels in wat melk,  liefst voor het eten.”

“ Veertig pesos” zei hij.

Drie dagen later was het resultaat al te zien, Liddy huppelde speels rond.   Het duurde ongeveer drie weken eer ze alle schubben en vellen kwijt was, en voor de eerste keer in drie jaar was Liddy vrij van ringworm. 

Dat is nu een jaar geleden, ze blijft vatbaar en krijgt dagelijks tien druppels een keer per dag in plaats van drie keer.  Ik laat haar ook regelmatig scheren, waardoor ze er uit ziet als een foxje met flaporen. 

So what? 

Liddy in summer cut

©jacquelinehr

Advertenties