Deel twee…

Een onophoudelijk geroep dat van buiten kwam trok mijn aandacht.

Nieuwsgierig
ging ik naar het terras om te zien wat
er gaande was.  Ik moest over de
balustrade leunen om beter tussen de bomen en struiken te kunnen kijken.

Halverwege de heuvel stond mij echtgenoot luid roepend,  heftig met zijn armen te zwaaien.  Zijn stem werd weggedragen door de wind.

“Kom vlug… help me”!  was al wat ik er kon uit opmaken.

Het was absoluut zijn gewoonte niet om zo te handelen.   Ik
vergat alle voorzichtigheid en struikelend, naar evenwicht zoekend liet ik me
in de door hevige zomerregens gevormde geulen, nu opgevuld met steengruis en keien, van  het pad naar beneden glijden.

Het bruine lijfje lag levenloos op een verhoogde kant van de weg.  Mijn echtgenoot zat op zijn knieen met regelmatige stroken op het kleine lichaam te duwen.Er was geen teken van enige ademhaling.

“Haar tong is blauw…ze is dood, hoe lang ligt ze hier al ?” stamelde ik
geschrokken.

“Ik was beneden bezig, heb haar zo gevonden, kom help me we zullen haar naar huis dragen.”
Heel voorzichtig legden we haar op de houten vloer van de veranda.  Mijn echtgenoot wilde van geen opgeven weten en bleef  Chloe masseren.

“Ze komt er door, ze begint te ademen!” riep hij triomfantelijk, na enkele minuten die wel uren leken.

Voor alle zekerheid belde ik de veearts, die me de raad gaf om dadelijk een afspraak te maken met een hartspecialist in Austin.
Het was over vijf en vrijdagnamiddag. Toen de telefoon niet opgenomen
werd, was ik haast blij,  gezien Chloe op dat ogenblik al rondliep alsof er niets gebeurd was.

Het was al verschillende keren geweest dat we Chloe met bloeddoorlopen ogen of  haar achterlijf stijf in de kramp naar de veterinaire gebracht hadden.

chloe eet de bladeren van 'purple coneflower'   “Allergies” had de arts gezegd.   De
antibiotica pillen hadden niet geholpen, de dure, alleen bij veeartsen te
verkrijgen en met tegenzin opgegeten hondebrokken eveneens  niet.

Voor mij was de maat vol, dure rekeningen betalen zonder enige beterschap liet mij
met veel vragen.

In de Half Price Bookstore zocht ik al de boeken die over hondenziekten gingen, en waar ik enige hulp in hoopte te vinden. Zo leerde ik dat honden ook in zwijm kunnen vallen of epilepsie krijgen,  dat er zelfs medicijnen voor bestaan.  Ik vond er zelfs recepten in om hondekoekjes en natuurlijk voedsel te bereiden.

Nog geen week voordien had ik een grote zak, met veel reclame aangekondigde, gekleurde hondebrokken gekocht waar groenten zouden aan toegevoegd zijn, oranje voor wortelen, groen voor broccoli, geel voor…

De volle zak werd weggeven, Chloe kreeg het meest natuurlijke voedsel en bleef drie jaar lang zonder kramp of in zwijm te vallen.

chloe zoekt haar kruiden uitHet was wel opvallend dat Chloe bladeren van Echinecia kwam eten als ik met de planten bezig was.   Ik had een grote
kruidentuin, maar geen enkel ander kruid kreeg aandacht, alleen de
Echinecia, die bekend is om het immuum systeem te versterken.

Het
was toen we naar Merida verhuisden en zij onder de omstandigheden voor enige tijd terug van commercieel hondenvoer afhankelijk was,  dat ze op een dag blij en dartel rondsprong, plotseling in de kramp schoot, neerviel, en ons voor altijd verliet zonder nog bij te komen…

Advertenties