Voor lange tijd heb ik niets op deze site geschreven.

Mogelijk zal ik het hier binnenkort terug bewerken.

 

Advertenties

Mollie op de Stoel.

Tags

, , , , ,

Ze wist wel dat ze niet op die stoel mocht liggen, vandaar haar eigenwijze blik. Maar het was de stoel van haar bazin, het enige menselijk wezen dat haar mocht aanraken, bij wie ze wel op schoot wou zitten, bij wie ze zich veilig voelde. Van wie ze heel goed wist dat ze zou mogen blijven zitten.

Molly op stoel

Schilderij getekend ©Chris De Dier.

Hieronder fragment.

Molly detail schilderij

©jacquelinehdd

Banaan met Visfilets

Tags

, , , , ,

bananen

Een witte ajuin, twee courgettes,  vier bananen, twee visfilets en limoenen.

courgettes en vis.

De ajuin met de courgettes in olijfolie laten aanbakken.  Bananen en visfilets elk in zijn eigen pan in de boter laten bakken. Peper en zout naar smaak, een koffielepeltje suiker  per banaan en een halve limoen op uitknijpen, ook de vis vaart wel bij limoensap. Niet direct een winters gerecht, maar misschien een idee in hoop op een vroege lente.

vis en banaan

©jacquelinehdd

Het is Stil in Huis.

Tags

, , ,

Het is terug stil in huis.  De drukte van de laatste veertien dagen is afgenomen, geslonken tot een occasioneel kwetteren van de agapornis of lovebirds die ongeduldig in hun kooien  wachten naar eten, een zaadmengeling, maiskolven en broccoli. Het is nog vroeg.  De honden kregen hun ontbijt  en vallen stilaan terug in hun gewone luie levenspatroon.

Liddie rustig

Het had moeite gekost om ze onder controle te krijgen, vooral  als iemand  aanbelde.  Eerst een geblaf dat oren en zien verging, dan bij het openen van de deur, een spurt om het eerst aan de poort, waar het blaffen werd voortgezet, bijgestaan  door de vijf cockers van de overburen.

Gelukkig waren er Chucho en Porfilio, die in de voorafgaande weken de tuinen kwamen opsieren ter gelegenheid van het aanstaande bezoek uit Belgie.  Door de aanwezigheid van de twee werkers en hun dagelijks in en uit gaan, konden we de honden zover krijgen dat ze na een paar opgewonden minuten stil bleven liggen. Ze werden er aan gewoon.   

We hadden ons al de moeite kunnen besparen…

Het verwelkomen van gasten die we in vijf en twentig jaar niet gezien hadden kan niet stil verlopen.  Natuurlijk wilden de honden van de partij zijn toen ze zagen hoe opgewonden wij waren. Toch was het tamelijk gemakkelijk om ze terug onder controle te krijgen en die eerste dag lieten ze zich nog gezeggen.   Doch toen ze ondervonden dat hun slechte manieren tegenover ons goedgesproken werden, dat ze aan tafel konden staan wachten en daarvoor over hun kop gestreken werden, was er helemaal geen zeggen meer aan.

Nu het bezoek vertrokken is, komen ze langzaam weer tot rust.  Het valt ons niet gemakkelijk om niet aan hun bedelende blikken toe te geven. Dat ene brokje dat ze voordien kregen nadat wij ook gegeten hadden en het koekje tussendoor zijn volledig afgeschaft tot ze zich terug zullen gedragen…

EPAZOTE…

Tags

, ,

Bundel epazote

EUREKA! Ik heb het gevonden. 

September, October, het wordt weer tijd van de witte boontjes.  Op de markt liggen ze mooi opgestapeld in doorschijnende plastiek pakjes.  Vijf pesos voor een. Ik koop er twee en meteen wordt mij een bundel groen kruid toegestoken. Ik heb het nodig om met de boontjes mee te laten koken wordt mij op het hart gedrukt.

Tot mijn schande moet ik bekennen dat ik de naam niet kon onthouden, het was dan ook onmogelijk om het op te zoeken.

Epazote…Het is mij eindelijk gelukt. Nog met zeven andere namen was het moeilijk om vinden. Maar dank zij de uitleg in Wikipedia…

Hier zijn de namen in het engels, niet moeilijk om te vertalen.  Mexican Tea, Wormseed, Pigweed, West Indian Goosefoot, Hedge Mustard, Jerusalem Parsley en Pazote.

Ik heb epazote zelf trachten te groeien maar het wil mij niet lukken, ik heb meer zaad dan blad, wat mijn bedoeling niet is, maar toch schijnt gebruikt te worden om wormen uit te drijven.

Op zich is de smaak erg scherp, maar eens dat het meegekookt wordt is het beter om het kruid na enkele minuten te verwijderen wil men iets van de smaak bewaren.

Ja die smaak, hij wordt vergeleken met, schrik niet, citrus, petrolium, terpenpentijn, munt en kamfer.

Groenten en wat te doen met Look.

Tags

, ,

Groenten op Woensdag

Het loont de moeite om de woensdag morgen vrij te houden om bij Chedraui Norte groenten en fruit te gaan kopen.  Ze zijn vers en spotgoedkoop. Op de foto: bananen, tomaten, pepers, ajuinen, courgetten, wortelen en look .

Wat te doen met Look

Ik heb de gewoonte aangenomen om als de lookbollen vers zijn, ze een behandeling te geven zodat ik telkens als ik wat look nodig heb, ik niet verplicht ben om de teentjes te kappen of te snijden. Eerst worden de kapjes er af gesneden. 

 

overgieten met olijfolile

 

In de bodem van een vuurvaste kom olijfolie gieten, dan de lookbollen  inplaatsen, met zout bestrooien en overgieten met olijfolie.

Oven op 225 graden, tijd vijftig minuten, maar wel nakijken dat de look niet gaat verbranden.   Uit oven nemen, wat laten afkoelen en met een fijn mesje de teentjes uitwippen.  De olie in een bokaal gieten, opvullen met de teentjes en gebruiken naarmate ze nodig zijn.  Look is op die manier veel gemakkelijker verteerbaar en de adem vaart er ook wel bij.  

©jacquelinehr

Remedie voor Ringworm.

Liddy een jaar oud.

Wie honden in huis haalt krijgt vroeg of laat te maken met luizen, vlooien of teken.  Men mag zijn hond nog zo goed verzorgen als men wil, hij mag pas gewassen zijn, maar als hij bij de eerste de beste wandeling tussen de struiken gaat lopen is er veel kans dat hij met ongewenst bezoek naar huis terug komt.  Er zijn honden die geen ongedierte aantrekken zoals Paul, onze boxer.   Heel anders is het gestelt met Liddy de kleine Cocker.  Al van de eerste dag dat we haar naar huis brachten moesten we haar een bad geven om haar te ontluizen.   Grondig kammen en borstelen werd een dagelijkse taak ook al omdat ze een dichte pels heeft. 

 Liddy was bijna twee jaar toen ze een oorontsteking kreeg,  gevolgd door rode vlekken waar de veearts niet al te veel uitleg over had. Een kuur met antibiotica bracht voor drie maand beterschap.  De oorontsteking ging niet helemaal weg.  Bij een warmte van vijf en dertig graden, een heel dikke vacht en een paar grote flaporen die de oorholten bedekken, zijn cockers bijzonder vatbaar voor oorontsteking.  De rode vlekken kwamen terug en verspreidden nu over haar ganse lijfje.  Na een tijd was ze terug genezen.  Ik wist niet wat ik er moest van denken.

Jonge Paul

We verhuisden naar een andere woning en in de eerste zes maand was er geen probleem.  Het werd winter, warm overdag,  koel s’nachts.  In Yucatan is de maand Mei bijzonder heet, de vlekken kwamen terug.  De nieuwe veearts die we nu hadden gaf de raad om Liddy helemaal kaal te scheren.  Hij deed allelei soorten testen, nam stalen die  naar laboratoria moesten gestuurd worden en  hield Liddy voor twee dagen in observatie.  Eindelijk mochten we haar gaan halen.  Twee soorten pillen antibiotica, twee soorten shampoo, de opdracht om haar dagelijks een bad te geven en een afspraak om een week later terug te komen.  De heftige rekening deed mij sterren zien…De klanten van deze dierenarts zijn veelal Amerikanen en de rekening navenant.  Ik had het kunnen weten…

  Nu ze haar mooie pels kwijt was konden we bemerken hoe het met haar gesteld was.  Er was geen plek op haar lichaam die nog vrij van schubben was.  De eerste serie antibiotica hielp niet, dus werd een tweede voorgeschreven.  Haar oogjes stonden droef,  ze wou me vertellen hoe ziek ze zich voelde,  ik verstond het niet maar hield haar handelingen in het oog.  ’s Morgens had ik gezien dat haar achterpoten niet in lijn waren met haar voorpoten en lichtjes doorzakten, ’s middags lag ze te trillen als een espenblad en kon bijna niet meer staan.  De antibiotica kwam terecht in de vuilbak.  Ergens moest een natuurlijke remedie te vinden zijn. 

Boeken werden uitgepluist, het internet afgezocht.   Ik leerde dat ringworm in het geheel geen worm is, maar een schimmel die in de vel leeft, het haar doet afbreken, korsten vormt die afvallen en  zwarte vlekken op de huid achterlaten.  De symptomen waren juist, ik wist nu wat ze had en kreeg een lage dunk van de dierenartsen die proeven die veel geld kosten, nodig hebben om een diagnose te stellen alleen maar om antibiotica pillen van nog meer geld te kunnen voorschrijven voor iets dat ter ogen uit te zien is wat het is. 

 Mijn hondje was in een zielige toestand en had hulp nodig. Echinacea Extract, vier druppels, Calendula tincture, aanbrengen met een lapje,  azijn aangelengt in water, tegen de jeuk,  Aloe Vera opsmeren drie keer per dag, honing en sulphur in druppels, twee keer per dag, de lijst was lang maar geen enkel middel hielp. Als het op de rug wat beter werd, was haar totale onderkant die het te verduren kreeg. De sulphur bracht de gedachte op om het in de homeopatie te gaan proberen. Ik zocht een adres in de telefoonboek.   

Farmacia Homeopatica “ Dr Rafael Colomé Trujillo”,Laboratorios ‘Colomé’ Fundador.

Dat zag er goed uit.

 Buiten aan de gevel van het gebouw in een zeer drukke straat, stonden sierstruiken in bakken,  binnen was het winkeletje donker en koel.  Aan de muren oude fotos van de stichter, in de oude glazen toog instrumenten uit vervlogen tijd.  De dokter, een gezette vijftiger in kraakkwitte jas. 

“ Ik zoek een remedie voor de huidziekte van mijn hond”  zei ik nogal schaapachtig.

Eigenlijk was ik beschaamd, want dit was geen dierenarts, maar een dokter die mensen genas.

Het scheen hem geen probleem te zijn.  Hij stelde mij vragen die ik zoveel mogelijk trachtte te beantwoorden. 

“ Ik heb gelezen dat sulphur zou helpen.” Probeerde ik nog…

Ik kon zien dat hij het gehoord had, maar hij vertikte het om er antwoord op te geven.

Zonder nog iets te zeggen verdween hij naar opzij achter de muur.  Ik kon hem bezig horen, het duurde een poosje eer hij weer te voorschijn kwam met een klein plastiek flesje. 

“ Tien druppels in wat melk,  liefst voor het eten.”

“ Veertig pesos” zei hij.

Drie dagen later was het resultaat al te zien, Liddy huppelde speels rond.   Het duurde ongeveer drie weken eer ze alle schubben en vellen kwijt was, en voor de eerste keer in drie jaar was Liddy vrij van ringworm. 

Dat is nu een jaar geleden, ze blijft vatbaar en krijgt dagelijks tien druppels een keer per dag in plaats van drie keer.  Ik laat haar ook regelmatig scheren, waardoor ze er uit ziet als een foxje met flaporen. 

So what? 

Liddy in summer cut

©jacquelinehr

Van Insecten en een Remedie voor Ringworm

Tags

,

Toen we pas in Canada gingen wonen ontdekte ik een voor mij onbekende insectenwereld en had hoegenaamd geen idee hoe ik van sommige van die akelige diertjes moest vanaf geraken.

Ons eertste Huis in Ontario Canada

Mieren en spinnen terzijde gelaten stonden kakkerlakken en scorpioenen hoog op mijn verdelginglijst.  Het was Jean, een buurvrouw die me vertelde dat zij rond haar huis insecticide spoot telkens ze weg moest.  

Dat is nu ook weeral ettelijke jaren geleden maar aangezien we na Ontario naar het zoveel zuidelijker Texas verhuisden, hield ik de goede raad in gedachte, want hier waren die gruwels zoveel groter.

Toen op een dag een grote bruine kever in onze badkamer zat ging  ik mijn beklag bij de manager van het hotel doen Hij stelde mij gerust en zei lachend dat het een ‘riverbug’  was een die naar water kwam zoeken omdat de rievier achter het hotel opgedroogd was. Het had in lange tijd niet geregend.   Al vlug leerde ik dat in Texas riverbug het woord is voor een rasechte oversised kakkerlak van een duim groot… 

 

Ondertussen zijn er nieuwe producten op de markt gekomen waarmee maar één keer om de zes maand moet gespoten worden  Reukloos en zeer doeltreffend.  Bovendien heb ik op strategische punten een Black & Decker  ultrasound generator in de stopcontacten steken die de insecten van de wijs moet brengen zodat ze niet meer weten hoe ze zich moeten vermenigvuldigen, daardoor behoren hun broednesten na enkele maanden tot het verleden.  

wordt vervolgd

ECHINACEA of WETEN DIEREN MEER DAN MENSEN

Deel twee…

Een onophoudelijk geroep dat van buiten kwam trok mijn aandacht.

Nieuwsgierig
ging ik naar het terras om te zien wat
er gaande was.  Ik moest over de
balustrade leunen om beter tussen de bomen en struiken te kunnen kijken.

Halverwege de heuvel stond mij echtgenoot luid roepend,  heftig met zijn armen te zwaaien.  Zijn stem werd weggedragen door de wind.

“Kom vlug… help me”!  was al wat ik er kon uit opmaken.

Het was absoluut zijn gewoonte niet om zo te handelen.   Ik
vergat alle voorzichtigheid en struikelend, naar evenwicht zoekend liet ik me
in de door hevige zomerregens gevormde geulen, nu opgevuld met steengruis en keien, van  het pad naar beneden glijden.

Het bruine lijfje lag levenloos op een verhoogde kant van de weg.  Mijn echtgenoot zat op zijn knieen met regelmatige stroken op het kleine lichaam te duwen.Er was geen teken van enige ademhaling.

“Haar tong is blauw…ze is dood, hoe lang ligt ze hier al ?” stamelde ik
geschrokken.

“Ik was beneden bezig, heb haar zo gevonden, kom help me we zullen haar naar huis dragen.”
Heel voorzichtig legden we haar op de houten vloer van de veranda.  Mijn echtgenoot wilde van geen opgeven weten en bleef  Chloe masseren.

“Ze komt er door, ze begint te ademen!” riep hij triomfantelijk, na enkele minuten die wel uren leken.

Voor alle zekerheid belde ik de veearts, die me de raad gaf om dadelijk een afspraak te maken met een hartspecialist in Austin.
Het was over vijf en vrijdagnamiddag. Toen de telefoon niet opgenomen
werd, was ik haast blij,  gezien Chloe op dat ogenblik al rondliep alsof er niets gebeurd was.

Het was al verschillende keren geweest dat we Chloe met bloeddoorlopen ogen of  haar achterlijf stijf in de kramp naar de veterinaire gebracht hadden.

chloe eet de bladeren van 'purple coneflower'   “Allergies” had de arts gezegd.   De
antibiotica pillen hadden niet geholpen, de dure, alleen bij veeartsen te
verkrijgen en met tegenzin opgegeten hondebrokken eveneens  niet.

Voor mij was de maat vol, dure rekeningen betalen zonder enige beterschap liet mij
met veel vragen.

In de Half Price Bookstore zocht ik al de boeken die over hondenziekten gingen, en waar ik enige hulp in hoopte te vinden. Zo leerde ik dat honden ook in zwijm kunnen vallen of epilepsie krijgen,  dat er zelfs medicijnen voor bestaan.  Ik vond er zelfs recepten in om hondekoekjes en natuurlijk voedsel te bereiden.

Nog geen week voordien had ik een grote zak, met veel reclame aangekondigde, gekleurde hondebrokken gekocht waar groenten zouden aan toegevoegd zijn, oranje voor wortelen, groen voor broccoli, geel voor…

De volle zak werd weggeven, Chloe kreeg het meest natuurlijke voedsel en bleef drie jaar lang zonder kramp of in zwijm te vallen.

chloe zoekt haar kruiden uitHet was wel opvallend dat Chloe bladeren van Echinecia kwam eten als ik met de planten bezig was.   Ik had een grote
kruidentuin, maar geen enkel ander kruid kreeg aandacht, alleen de
Echinecia, die bekend is om het immuum systeem te versterken.

Het
was toen we naar Merida verhuisden en zij onder de omstandigheden voor enige tijd terug van commercieel hondenvoer afhankelijk was,  dat ze op een dag blij en dartel rondsprong, plotseling in de kramp schoot, neerviel, en ons voor altijd verliet zonder nog bij te komen…

WETEN DIEREN MEER DAN MENSEN.

Tags

, , ,

Lieve Chloe 1 jaar oud.

Weten Dieren meer dan Mensen?  Of het verhaal van Chloe.

Liddie en Pol, onze honden doen ons soms verwonderd afvragen of zij nu echt mensentaal verstaan.  Pol een robuuste boxer, is wat trager, die moet nadenken, maar Liddie, een witte cocker met beige vlekken is een echt bijdehandje, die dadelijk reageert als haar iets gevraagd wordt op dezelfde toon waarop ik tegen mijn echtgenoot spreek.  Dat wil niet zeggen dat echte bevelen nagevolgd worden.  Zeker niet, we hebben onze handen meer dan vol om hun geblaf te stoppen als er aan de poort gebeld wordt. 

Toen we nog in Texas woonden hadden we ook een boxer.  Chloe was op een zaterdagmorgen als een kleine puppie bij ons aan de deur gekomen.    Het was een mager scharminkeltje,  vel over been dat bij nader onderzoek nog dik onder de luizen zat.  Nadat we het wat eten hadden gegeven begon het tegelijk over te geven en het had bovendien een diaree die er meer uitzag als een pak spaghetti,  door al de wormen die in het kleine lijfje huis hielden.

We verzorgden het diertje door het te wassen en te ontluizen, maar eten wou het niet meer.  Het was een echt sukkeltje.

pas aangekomen.

Op maandag zouden we het naar de shelter brengen, tenminste als er niemand was die haar kwam opvragen.

“ We gaan er eerst mee naar de vet” zei mijn echtgenoot toen we klaar stonden om in de auto te stappen “ het beestje heeft eerst zorgen nodig.”

“ Wat moet er mee gebeuren?” vroeg de veearts.

“ Alleen de basics, het is onze hond niet .” antwoorde ik wat afstands, want ik wou geen kosten doen waarvan een  mogelijke eigenaar vond dat het niet nodig geweest was.

Volgens de dokter was het beestje nog maar drie maand oud en had hoognodig inspuitingen nodig.  Hij vroeg om haar niet naar de shelter te brengen maar dat hij zou verwittigen dat als iemand er om vroeg  ze de eigenaar naar ons toe konden sturen.  Ook zou hij andere dierenartsen verwittigen dat wij een boxer  ‘gevonden’ hadden.  Het leek er meer op dat het hondje ‘ons’ gevonden had, en ik had de grootste moeite om haar uit mijn hart te sluiten…ze was zo lief…

Het was pas nadat we haar drie weken later voor onderzoek binnenbrachten onder de naam No-name-yet dat we haar eindelijk haar echte naam Chloe gaven

Chloe bleek een hondje uit de duizend.  Aanhankelijk en speels. 

vriendjes met Molie

Ze was ongeveer een jaar toen ze op een dag de heuvel acher het huis niet meer boven kon en stuiptrekkend in zwijm viel.

wordt vervolgd

 

 

©jacquelinedd